emeneefinoeganda, 5 november 2008
Oeganda Namagunga

Bye bye Mzungu!!

Onze stage zit erop! We hebben gelachen, gehuild, gedanst, zelfs gebeden maar vooral heel erg veel genoten van al het avontuur wat op ons pad kwam. Geen één dag is hetzelfde geweest, in Afrika weet je nooit wat de dag je brengen zal. Dat maakt het wel heel spannend en afwisselend natuurlijk en dat is ook precies waarom we de hort op gingen ) We zijn voldaan, tevreden en met een heleboel ervaring en herrinneringen rijker in ons hoofd. Oeganda heeft toch echt wel een plekje veroverd in onze mzunguhartjes en de afgelopen week hebben we regelmatig een traantje weggepinkt om alle geuren, geluiden en chaos die we straks moeten gaan missen. Maar natuurlijk kijken we ook weer uit naar orde (bv de NS!!), rust en nuchtere hollanders. Waaronder voornamelijk onze vrienden en familie én dierbare sponsors!
Over het eindresultaat kunnen we uren vertellen en honderd foto's laten zien, maar hier alvast een voorproefje.
We moesten vroeg uit de veren om op te gaan bouwen, om negen uur stapten er namelijk al zwaar opgetutte moeders en fatzige vaders uit enorme bolides. Onze monden vielen open, zijn onze schattige bescheiden meisjes geproduceerd door zulke ouders!? Zo arrogant als sommigen waren waardeerden ze ons bos niet eens, ze snappen hier gewoon geen kinderkunst! Bij de andere vakken stonden de meisjes keurig netjes in rij hun tekst op te dreunen, in ons bos liep iedereen maar een beetje tegen de hangende vliegen en vlinders aan te slaan. Even vonden we ons bos er knuddig uit zien, maar toen er wat ouders stralend door onze tent heen liepen en we rijen witte tanden zagen van glimlachende kinderen waren we al snel weer oppers tevreden! Huilend zaten we dan ook aan het einde van de dag ons bos op te ruimen, tranen van geluk dat het voorbij is, tranen omdat we toen al wisten dat we heimwee zullen krijgen, maar vooral tranen van ontlading dat de klus geklaard is.

Om even goed uit te waaien hebben we de volgende dag gelijk onze tas gepakt en hebben we het hele land doorgereisd. Voor degene met een landkaart, zoek naar: Soroti, Sipi falls, Masindi, murchisson falls. Kampala en Masaka. En dan zul je begrijpen dat aan het einde van de trip onze stuitjes behoorlijk gekneusd waren door urenlang in bliksemsnelle bussen en matatu's rond te scheuren. Ons bezoek aan Masaka was heel bijzonder, hier heeft Sarah (de Oegandeze vrouw van onze stagebegeleider Sander) namelijk een dorpsschooltje, werkelijk in the middle of nowhere. We hadden véél meer sponsorgeld ontvangen dan wat we ooit hadden kunnen bedenken en hebben besloten materialen te kopen voor die school. We waren zo geschokken van al die rijke blaatouders van de school in Namagunga dat we geen cent meer aan hun wilden doneren. Met tassenvol materialen stapten we uit de auto. De kinderen waren zo gelukkig! Ze gingen dansen en zingen voor ons hoe dankbaar ze wel niet waren! Het straalden van hun gezichten af, ook wij straalden omdat we weten dat jullie geld op een hele goede plek terecht is gekomen!

Nu zijn we weer terug in Kampala, onze backpacks zitten tjokvol ingepakt, maar als we ze wat geld in de hand drukken mag het vast wel allemaal mee. We hebben intens genoten van Afrika en zullen heel veel dingen erg gaan missen, maar hebben ook veel zin om jullie weer te zien. We hopen dat jullie hebben genoten van onze verhalen en foto's. We kunnen jullie vast lekker maken door te vertellen dat we nog wel honderden verhalen en duizenden foto's meer hebben die we hebben bewaard voor op de bank met een lekkere kop warme thee! Die zullen we wel nodig hebben in dat koude weer na al die zonnestalen in ons gezicht van het mooie Oeganda en de vriendelijke Oegandezen. Tot snel!

Wil je Emmeke en Eveline in Oeganda bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl